پوشش ضدحریق

پوشش ضدحریق بر روی ساختمان و سازه، از فروپاشی آن در اثر افزایش دما جلوگیری می‌کند. پوشش ضد حریق زمان کافی برای فرار و رهایی از آتش و حریق و همچنین ارائه خدمات آتش نشانی را فراهم می کند. اجزای پوشش ضد حریق برای حفاظت انواع سازه‌ فلزی و بتنی طراحی شده و مورد استفاده قرار می‌گیرد.با استفاده از پوشش‌های ضد حریق دمای اجزای اساسی سازه، (در مدت زمان معین) کنترل شده و به سطح دمایی که باعث افت مقاومت و ریزش فولاد یا از دست رفتن ساختار بتن و در نهایت تخریب، نمی‌رسد. در مواقع حریق، سیستم فعال و غیر فعال (پوشش ضد حریق) می‌توانند مکمل یکدیگر ‌باشند. در مجموع اجرای پوشش ضدحریق (سیستم‌های ضد حریق غیرفعال) بر روی سازه ها به منظور پیشگیری از تخریب آنها در آتش‌سوزی و به دست آوردن زمان ارائه خدمات آتش‌نشانی طراحی و مورد استفاده قرار می‌گیرند. پوشش ضد حریق و مدت زمان حفاظت از سازه در برابر حریق به نوع سازه (بتنی یا فولادی)، شکل و فرم سازه، نوع‌کاربری سازه، میزان مواد قابل اشتغال در ساختمان، نوع حریق احتمالی، فاصله ساختمان از ایستگاه آتش‌نشانی، افراد در حال کار و ساکن در محل و نیز زمان وقوع حریق بستگی دارد. طرح و بررسی پوشش‌ ضد حریق نیاز به شناخت دقیق آتش و عملکرد آن بر روی سازه‌ها می‌باشد.به صورت ساده می‌توان گفت که پوشش ضد حریق به پوششی اطلاق می‌شود که بتواند به میزان قابل توجهی مقاومت سازه را در برابر حریق بالا ببرد. به کارگیری یک پوشش ضد حریق موثر تضمین می‌کند که دمای اجزای سازه‌ به حدی نخواهد رسید که سازه دچار فروپاشی شود. این موضوع در سازه های صنعتی و ساختمان های مهم و با اهمیت زیاد نظیر بیمارستان، موزه‌، مراکز با تجمع زیاد و غیره از اهمیت بالایی برخودار است که در صورت بروز آتش سوزی احتمالی پوشش ضد حریق می‌تواند از ورود آسیب های جدی و یا از بین رفتن تعادل سازه و در نتیجه مشکلات ناشی از آن جلوگیری نماید.
شاید اکثریت بر این باور باشند که اجرای پوشش ضد حریق برای سازه های جدید است اما پوشش ضد حریق بر روی سازه های تازه احداث و سازه های قدیمی قابل اجرا است.

لزوم محافظت اسکلت ساختمان و سازه با پوشش ضد حریق سازه فولادی در برابر حریق بعنوان مهمترین قسمت محافظت غیر عامل، باید مدنظر طراحان و محاسبان سازه قرار گیرد. اجرای پوشش ضد حریق سازه های فلزی از مهمترین و کاربردی‌ ترین روش های محافظت سازه در رشته مهندسی حریق به شمار می آید. در این روش بیشتر ستون‌ها و تیرهای اصلی سازه جهت محافظت قاب های سازه ‌ای در مقابل حریق توسط پوشش ضد حریق سازه فولادی پوشش داده می شوند. دیوارها، سقف و کف سایر موارد مقاوم سازی غیرعامل در مقابل حریق می ‌باشند که در موارد و کاربری‌های خاص، عایق سازی می‌شوند. فولادهای سازه‌ای (ST-37)، نقطه حرارت خمش یا به اصطلاح خمیدگی تقریبا ۵۰۰ درجه سانتی‌گراد دارند و نیمی از مقاومت خود را در دمای ۵۰۰ درجه از دست می‌دهند(بدون پوشش ضد حریق )، بنابراین سازه فولادی بدون پوشش ضدحریق در برابر حریق بسیار آسیب‌پذیر بوده و نیازمند مقاوم‌ سازی در مقابل حریق با استفاده از پوشش ضد حریق سازه فولادی می‌باشند. مطابق دستورالعمل ISO  و BS 476  فلز آهن بدون پوشش ضد حریق سازه فولادی در مدت زمان کمتر از ۱۰ دقیقه پس از آتش سوزی به دمای ۵۰۰ درجه می‌رسد که این دما، نقطه خمش فلز آهن بوده و طبق مطالب فوق ۵۰ درصد مقاومت خود را از دست می‌دهد. در اکثر پروژه ‌ها همچون نیروگاه به علت بالا بودن خطر حریق و آتش‌سوزی نیاز است تا سازه به خصوص سازه های فلزی توسط پوشش ضد حریق نسبت به حریق احتمالی مقاوم سازی شود.

منبع:

afzir.com

 

Recommended Posts